Blog

Verloskundige is een speciaal vak. Op het moment dat ik aan iemand vertel dat ik verloskundige ben, brengt dat ook altijd een hoop verschillende reacties te weeg. Van ‘Oh wat een prachtig vak’ tot ‘goh dat zou ik toch nooit kunnen of willen doen’. Of ik krijg verhalen over hoe iemands eigen bevalling was, of hun ervaringen met anderen verloskundigen. Kortom een heleboel reacties. Maar eigenlijk krijg ik altijd wel de vraag wat vind je zo leuk aan je vak?

Tja moeilijke vraag vind ik dat altijd, verloskunde is een druk vak. Het is hollen of stilstaan, het is lachen of huilen, het is midden in de nacht opstaan, 24 uur werken, of de hele middag naar een stille telefoon kijken wanneer je nou eindelijk aan de slag mag. Saai is het zeker nooit! En dat vind ik al een van de mooie dingen. Je weet nooit wat een dag brengt en binnen een paar minuten kan je plan voor de dag zomaar totaal veranderen.

Een van de mooiste dingen is toch wel, hoe cliché ook, de allereerste minuten na de geboorte van een nieuw leven. Een baby die zijn eerste ademteug neemt, een moeder die overloopt van liefde en haar kind vastgrijpt om nooit meer los te laten en een papa die vol trots en ontroering hiernaast staat en voor het eerst in de ogen van zijn kind kijkt.

Maar er zijn nog zoveel andere momenten leuk. Zoals op het spreekuur een vrouw zien groeien naar moeder, tussendoor gezellige kletspraatjes over de alledaagse dingen, de grappige en soms onhandige dingen die gezegd worden tijdens een bevalling door de papa of mama uit enthousiasme en toch ook wel een heleboel spanning, tijdens een kraamvisite zien dat een gezin ontzettend aan het genieten is en met z’n alle verliefd naar het kleine mannetje of dametje staan kijken terwijl die aan het slapen is.

Maar dit zijn allemaal leuke, fijne en goede dingen. Helaas bestaat verloskunde ook uit minder leuke momenten. Gebeurtenissen die zorgen voor spanning, onzekerheid en soms ook heel veel verdriet. Het allerliefste zou ik dit allemaal laten verdwijnen, maar dat gaat natuurlijk niet. Maar wat ik wel kan doen is er zijn voor mensen, even laten weten dat we aan ze denken, met mensen praten of juist alleen een luisterend oor zijn, informatie geven zodat er puzzelstukjes op hun plaats vallen of soms tijdens een moeilijk moment een hand vastpakken zodat ze weten dat ik er ben. Al is het maar een klein verschilletje, ik ben zo blij dat ik ook daarin soms een rol mag en kan spelen.

Dit maakt mijn werk afwisselend, soms zwaar maar met al deze verschillende momenten juist ontzettend bijzonder!

Jantine

Translate »

Pin It on Pinterest