Blog

Heb lang nagedacht wat ik in mijn blog zou willen schrijven. Heb in 9 jaar zoveel bijzondere en mooie verhalen te vertellen. Van een bevalling in een ambulance tot prachtige badbevallingen. Maar ook verdrietige verhalen. Die zijn er gelukkig niet vaak maar horen ook bij ons vak.

Maar het verhaal wat ik ieder jaar (al 33 jaar 😉) te horen krijg van mijn moeder is mijn eigen geboorte verhaal.

Het is 7 februari 1986. De koudste winter sinds lange tijd. Er is dat jaar zelfs een Elfstedentocht, en nee niet zwemmend maar op schaatsen. Om 22 uur in de avond beginnen bij mijn moeder de eerste krampen. Zij vindt het super spannend want dit is de eerste keer dat ze krampen ervaart. Ze verteld het tegen mijn vader waarop hij zegt: “laten we snel proberen nog te slapen”😳. Slapen ? “Ik ga misschien bevallen, dan gaan we toch niet slapen?”. Mijn vader besluit toch wat te slapen (het kan nog heel lang duren was zijn gedachte). Mijn moeder kon uiteraard niet slapen met krampen om de 5 minuten en belt haar moeder op en vraagt of haar ouders naar Nederland willen komen. Mijn opa en oma wonen in het noorden van Frankrijk.

Het sneeuwt enorm die nacht maar toch trotseren mijn opa en oma het weer om rond 2 uur in de nacht in Amstelveen aan te komen. Mijn opa kroop ook meteen in bed, want ja het kan nog lang duren. 😏 mannen…. Mijn oma ondersteund mijn moeder. De krampen zijn en heel stuk heviger. Ondertussen is mijn moeder onder de douche gegaan. De warme douche helpt goed.

Ze loopt wat rond door het appartement en heeft zeer veel steun aan mijn oma. Beiden kijken tussendoor naar buiten en zien de sneeuw vallen. Alles is wit.

De verloskundige komt rond 3 uur op huisbezoek. Mijn moeder heeft dan 4 centimeter ontsluiting. De verloskundige zei: “geweldig je hebt al 4 centimeter”. Maar mijn moeder dacht 🥺 4 pas?? Zij had iedere 2 minuten weeën nu. Er zat maar een ding op. Terug onder de douche. Ze had met de verloskundige afgesproken wanneer het nog heviger zou worden dat ze om 6 uur naar het ziekenhuis mochten gaan. Om 9 uur wordt het heel heftig. Ze heeft het gevoel dat ze moet persen.

De verpleegkundige zegt tegen mijn moeder dat dat helemaal niet kan en dat ze misschien gewoon naar de wc moet. Toch vraagt mijn moeder of ze alsjeblieft de verloskundige wilt bellen.

Wanneer de verloskundige arriveert is mijn moeder zo blij. Ze heeft het gevoel alsof een engel de kamer binnen komt 😇. Eindelijk ze is er! Nu komt het goed, denkt mij moeder. De verloskundige bevestigd het gevoel wat mijn moeder had. Ze heeft namelijk volledige ontsluiting en mag persen. Na slechts 12 minuten word ik om 9:58 uur geboren 👶🏻. Weet er niets meer van maar mijn ouders zeiden dat het het meest bijzondere moment voor hen was. Ieder jaar op 8 februari om 9:58 bellen mijn beide ouders mij altijd. Mijn moeder beschrijft altijd hoe bijzonder het was dat ze haar warme baby op haar borst kreeg 🤱🏻. Ook verteld zij hoe blij ze was met haar verloskundige. Gieneke haar heldin!!

Misschien heeft dit verhaal er wel aan bijgedragen dat ik verloskundige wilde worden. Hoe positief mijn moeder beschreef hoe blij ze met haar verloskundige wad heeft bij mij het beeld geschetst dat een verloskundige wel heel bijzonder is voor een vrouw. Ben daarom enorm bevoorrecht en blij dat ik nu de verloskundige mag zijn in een verhaal.

Liefs Mélissa

Translate »

Pin It on Pinterest