Blog

In april dit jaar zou ik 6 weken naar Tanzania gaan voor verloskundig werk (en natuurlijk ook wat safari’s). Ik wilde met jullie mijn ervaringen delen maar helaas is de reis door het coronavirus niet doorgegaan. Dit houden jullie dus nog van mij tegoed!

Verloskunde en gezondheidszorg in andere landen heeft mij altijd erg geïnteresseerd. Hoe bevallen vrouwen daar? Hoe doen ze het zonder al de medische mogelijkheden? Of gaat de bevalling juist beter zonder deze medische ingrepen?

In 2015 ben ik op 19-jarige leeftijd op reis naar Vietnam geweest. Daar heb ik samen met een vriendin gewerkt in een weeshuis. In dit weeshuis waren veel kindjes met lichamelijke afwijkingen. Het grootste deel van de afwijkingen was veroorzaakt door Agent Orange, een chemisch wapen (gebruikt door de Amerikanen in de Vietnamoorlog). Zo noemden we ons lievelings knuffelkindje Flipper omdat zijn voeten direct onder zijn romp zaten (en hij zich toch verrassend goed kon voortbewegen!). Maar er waren ook veel kindjes met bijvoorbeeld maar één arm of een hazenlip. Wat me goed bij is gebleven is dat veel baby’s soms heel de dag alleen in hun bedje lagen.

In Nederland kunnen we dit ons bijna niet voorstellen. Op de baby-afdeling probeerden we daarom vooral veel baby’s vast te houden en te knuffelen (zie foto). Als student verloskunde wist ik dat oxytocine (‘’het knuffelhormoon’’) belangrijk was omdat het onder andere cortisol (‘’het stresshormoon’’) vermindert. Dit noteerden we dan weer in een schriftje in het vrijwilligershuis, zodat de volgende vrijwilligers hiermee verder konden en de baby’s niet heel de dag alleen in hun bedje lagen.

Op dat soort momenten ben ik toch wel heel blij en voel ik me gezegend met hoe ons zorgsysteem in Nederland in elkaar zit. Je gunt toch ieder kind een ouder die dit kan doen.

Dit klinkt allemaal heel serieus.. natuurlijk heb ik in Vietnam ook lekker gereisd, gefeest, mooie trekkingen gemaakt, onbewoonde eilanden bezocht enz. enz. Zo probeer ik elk jaar een verre reis te maken en weer nieuwe culturen te ontdekken.

Nu ben ik al weer een jaar bij Vita aan het werk! En gezegend met lieve collega’s die een gaatje in mijn rooster willen maken als ik weer op reis wil ?.

Translate »

Pin It on Pinterest