Blog maart (2021) door Kim

Deze maand is het aan mij (Kim) de beurt om de maandelijkse blog te schrijven. Het zal mijn meest persoonlijke en openhartige blog tot nu toe zijn. Het is de blog die ik al jaren hoopte te kunnen schrijven. En nu is het zover om te kunnen vertellen: *ik ben zwanger!*

Drie woorden die nu echt zwart op wit staan. Drie woorden waar ik zo van heb gedroomd. Drie woorden die ik minstens 1000x in mijn hoofd heb gezegd. En die nu waarheid zijn geworden. Nog steeds niet te bevatten…

Al vanaf het moment dat ik ervoor koos om verloskundige te willen worden, ben ik geïntrigeerd door het ontstaan van nieuw leven. Door de magie die er gebeurt vanaf het moment dat een eicel en zaadcel samen besluiten een nieuw mensje te vormen. Van een ienieminie embryo tot een baby en uiteindelijk een persoon met een uniek karakter. Het is bizar eigenlijk, maar vaak ook zo vanzelfsprekend. Althans zo lijkt het…

Want wanneer je samen het “huisje, boompje, beestje’ scenario doorloopt en het goed voelt om de volgende stap te wagen, maar dit dan niet (snel) lukt, kom je er achter dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is. Ook al lijkt er niks in de weg te staan.

Mijn man en ik hebben uiteindelijk een jarenlang medisch traject doorlopen om zwanger te kunnen raken. Er was geen aanwijsbare reden waarom het niet zo kunnen lukken, dus bleven we strijden. Uiteindelijk is het gelukt met IVF en ben ik nu in verwachting van terugplaatsing nummer 9. Onze lucky no 9, onze “baby Hope”.

Ik heb lang getwijfeld om mijn echte verhaal hier te delen of het oppervlakkig te houden, maar ik kies voor de “openhartige versie”. Want al bereik ik maar één iemand die in hetzelfde schuitje zit of heeft gezeten en hier kracht en hoop uit kan halen, heb ik mijn doel al bereikt.

Ik heb jarenlang stellen begeleid als verloskundige die uiteindelijk zwanger zijn geraakt na een lang (medisch) traject, maar ik had geen idee hoe het zou zijn. Nu weet ik hoe het is om dit te moeten doorstaan. Hoe om te gaan met alle teleurstellingen, alle medische onderzoeken, alle hormonen, de frequente ziekenhuisbezoeken, de heersende angst, de omgang met andere zwangeren, met de mensen dicht om je heen, alle goed bedoelde adviezen, nieuwsgierige vragen “jullie nog geen kinderen?” etc. Geen enkel deel van je leven blijft hetzelfde.

Wat ons altijd hielp was hoop houden, positiviteit en liefde. Niet bij de pakken neer gaan zitten, mooie momenten koesteren en genieten van de kleine dingen. En vooral ook toekomstplannen blijven maken, want je leven gaat door.

Ooit zei een waardevol iemand tegen mij: “het is de weg van de langste adem”. En diegene had gelijk… Dus mocht je in deze situatie zitten: hou vol!

Inmiddels ben ik net over de helft en heb ik de SEO (de 20wkn echo) gehad en waren er geen bijzonderheden te zien. Komende zomer zullen wij onze ‘baby Hope’ gaan verwelkomen in ons nieuwe huis.

Veel veranderingen, want buiten de komende gezinsuitbreiding en een nieuw huis heb ik ook besloten om te gaan stoppen met mijn werk als verloskundige. Dit besluit was al genomen voordat ik zwanger was en is niet over één nacht ijs gegaan. Na 10 jaar te hebben gewerkt als verloskundige is het tijd om een nieuw pad in te gaan slaan. Hoe dat eruit gaat zien, weet ik nog niet precies, maar ik geloof erin dat dingen lopen zoals ze moeten lopen. Dat puzzelstukjes uiteindelijk altijd ineen vallen.

Maar later hierover meer, want dit is nog geen afscheid 😉

Translate »

Pin It on Pinterest