Blog

Mijn eerste bevalling

Elke verloskundige hoort het vaak: wat hebben jullie toch een bijzonder beroep. Dat hebben we zeker! Wanneer weet je eigenlijk dat je verloskundige wilt worden?

Voor sommigen is dat al op vroege leeftijd. Ik kwam er achter toen ik op de middelbare school zat.

Eenmaal begonnen aan je opleiding, komt daar altijd het meest spannende moment: het zien van de eerste bevalling! Voor mij was dat moment al geweest.. en dat zal ik nooit meer vergeten!

Marlies, de moeder van mijn toenmalige vriendje was huisarts, begeleidde nog zwangeren en deed nog bevallingen. Ik mocht met haar een paar dagen mee lopen en zag haar de zwangeren onderzoeken. Ze had zelfs een klein echo apparaatje! Zelf mocht ik ook aan de buiken voelen en zelfs even met de echo kijken!
Rond de tijd dat de paar dames die ik had gezien in de zwangerschap waren uitgerekend, spraken we de dagen af dat ze me kon bellen als ik mee mocht.

Op een nacht in het weekend was het raak!! Midden in de nacht belde ze me: Mevrouw Boersma ging bevallen van haar 2e kindje. Ze was al onderweg naar het ziekenhuis, wat zo’n 30 min rijden was. (In Breda zijn we verwend met het ziekenhuis zo dichtbij). Marlies kwam me ophalen en zo raceten we samen naar het ziekenhuis. Onderweg werden we gebeld door de verpleegkundige, dat Mevrouw Boersma al binnen was en al drukgevoel kreeg. We waren er gelukkig bijna! Eenmaal binnen op de kamer, gaf Marlies mij de camera, deed ze haar schort voor en haar handschoenen aan. Het persen kon meteen beginnen. Ik hield mijn adem in en perste mee met Mevrouw Boersma. Nog voor ik het door had, zag ik een hoofdje tevoorschijn komen, met donkere haartjes! Ze werd nog even goed aangemoedigd door haar man en Marlies, waarna het kindje vlot werd geboren. Ik voelde de opluchting en tevredenheid bij Mevrouw Boersma, maar wat ik nooit zal vergeten.. is de emotie van haar man. Die na machteloos toekijken, zijn vrouw had zien strijden, zorgen hebbend om zowel vrouw als kind en ineens oogcontact maakte met zijn geliefde tweede kindje. Hij riep ‘het is er, je hebt het gedaan schat!’ terwijl de tranen in zijn ogen sprongen en daardoor ook in de mijne. Ik kon niet praten door de brok in mijn keel en probeerde nog een mooie foto te maken.

Wat geweldig om te ervaren en ook zo bijzonder om alle emoties te voelen die bij iedereen anders kunnen zijn. Sinds die dag wist ik het: Ik wilde verloskundige worden.

Ik wil het graag nog een keertje zeggen: Marlies (en Mevrouw Boersma), ik ben jullie dankbaar voor wat jullie me hiermee hebben gegeven:

Mijn eerste bevalling en een doel in mijn leven!

Translate »

Pin It on Pinterest