Blog

Blog November van Marte

Vandaag is het weer de 1e maandag van de maand en dat betekend weer een leuke blog online! Als verloskundige maak je heel veel mee in het leven, sommige verhalen hiervan zijn te leuk om niet te delen. Waaronder dit verhaal van voor mijn tijd bij Vita.

Ik (Marte) had dienst en werd gebeld door een bevalling door een aanstaande vader. Helaas had ik hun nog niet op de praktijk ontmoet en dus zouden we elkaar voor het eerst zien tijdens de bevalling. Wel wist ik hun bevalwensen al: Ze wilden graag met zo min mogelijk mensen op de kamer bevallen. Aangezien ze op de verloskamers zou gaan bevallen, (waar altijd iemand in de buurt is als het nodig is), vonden we met de praktijk (en de gynaecologen) goed om dit te proberen, tenzij de verloskundige in zou schatten dat dit toch nodig was. Dan zouden we iemand er bij halen.

Eenmaal aangekomen op de verloskamers, ving moeder de weeën geconcentreerd op, ze kwamen al kort achter elkaar en ik schatte in: dit zal niet lang meer duren. Ik bleef op de achtergrond en zag de bevalling vorderen. De hartslag van het kindje bleef goed en algauw kreeg mevrouw persdrang. De vader stond naast haar en ondersteunde haar goed. Na een korte 10 minuten persen (het was niet haar eerste), zagen we het hoofdje al komen. 1 wee later werd het kindje geboren en legde ik het kleine prutsje bij moeder op haar buik. Juist dat moment zakte vader in elkaar (hij zat gelukkig nog op zijn stoel) en zakte met zijn hoofd voorover tegen het bed. Hierdoor bleef hij rechtop zitten, waardoor er net niet voldoende bloed weer naar zijn hoofd ging om goed wakker te worden, wat resulteerde in flauwvallen, weer half wakker worden om vervolgens weer flauw te vallen, weer wakker te worden en weer flauw te vallen. In die halve minuut had ik gauw het kindje droog gemaakt, gekeken of moeder niet te veel vloeide en snelde mij naar meneer.

Ik probeerde hem wakker te krijgen door tegen hem te praten en zachtjes op zijn wang te slaan. Moeder gaf aan dat dit bij hem vaker gebeurd (hij kan namelijk niet goed tegen bloed) en hij alleen maar bij komt als hij op de grond ligt met zijn benen omhoog.

De enige oplossing was om hem uit zijn stoel te tillen (gelukkig ben ik een redelijk sterke vrouw), hem op de grond te leggen en vervolgens zijn benen in de lucht te houden. Stond ik daar in mijn eentje, met zijn benen in de lucht, een moeder net een paar minuten geleden bevallen en een kindje op haar buik. Hij kwam bij en schrok van de positie waarin ik hem beet hield, luisterde gelukkig wel naar mijn instructie om te blijven liggen (ik gaf hem een kussen) en ging mij toen weer focussen op moeder en kind. Gelukkig ging nog steeds alles goed en hoefden we er niemand bij te roepen. Het was zowel grappig als een intiem moment dat ik nooit zou vergeten. Soms gebeurt er zo veel tijdens een bevalling, waarop wij snel moeten kunnen handelen.. maar dit… dit had ik niet verwacht .

Translate »

Pin It on Pinterest