Blog

Al van jongs af aan wist ik dat ik verloskundige wilde worden. Ik was als kind al altijd bezig met baby’s en zwanger zijn.

Zo vertelde ik als vierjarig meisje regelmatig tegen mensen uit de buurt dat mijn moeder zwanger was, terwijl dat helemaal niet zo was. Zij heeft toen heel wat nieuwsgierige telefoontjes gehad waarin ze om uitleg gevraagd werd… Toen mijn broertje dat jaar geboren werd kreeg hij zelfs een slot op zijn kamer omdat ik hem steeds uit zijn wiegje wilde halen. Ik mocht ook wel eens mee als mijn moeder voor haar werk kraambedden moest bezoeken. Dit vond ik helemaal geweldig! 

Voor mij was er geen twijfel; ik wilde verloskundige worden. Tijdens een snuffelstage op mijn zestiende mocht ik mee naar een bevalling, mijn eerste bevalling! Ik stapte bij (onze) Kim in de auto en we gingen naar Origine. Als jonge gup mocht ik slokjes water en natte washandjes aan de cliënt geven. En toen werd een nieuw kindje geboren, een mensje gewoon opeens erbij op onze aarde. Ik wist niet wat ik meemaakte! En waar dacht je dat de kersverse mama na een paar minuten over begon? Over het tuinhek dat nog geschilderd moest worden. Tja, vrouwen denken ook overal aan!

 

Verloskunde is een divers vak. Zo moest ik, inmiddels een paar jaar geleden, bij de tweede bevalling na mijn afstuderen al iemand uit het raam laten takelen door de brandweer (vijf hoog achter in Amsterdam). Het is een vak met wel eens een verdrietige situatie en dikke lagen wallencrème na een slapeloze nacht. Maar als verloskundige maak ik vooral heel veel mooie dingen mee. Het gevoel dat je krijgt als jouw handen de eerste zijn die een pasgeboren baby aanraken, de eerste blik (met vaak grote ogen) van de mama en papa als ze voor het eerst hun kindje zien: dat vind ik de mooiste momenten!

Ik ben dan ook blij dat ik begin deze zomer kon starten bij Vita, in mijn geboorteplaats Breda. En gelukkig kan ik ook de komende tijd hier mijn hart ophalen!

Isha

Translate »

Pin It on Pinterest